Griep-dipje...

Verdorie, verdorie. Er was een tijd dat ik hoogstens 1 keer ziek was op 2-3 jaar tijd, en nu krijg ik twee griepvirussen op een tijdsbestek van 2 maanden geserveerd! Ja, merci!
En ik had het goed zitten, hoor, de afgelopen week. Op een goeie vier dagen verloor ik evenveel kilo's, van 77kg naar 73 kg. Je zag me bijna niet meer lopen, en ik had een vreemde kleur op mijn wangetjes naar 't schijnt... Geelachtig. Misschien is het omdat ik (samen met Sophie) zo graag naar het oosten wil?
En zo gingen er 7 dagen zonder looptraining voorbij. Akelig veel. Ongetwijfeld heb ik dan ook een beetje van die goede vorm moeten inboeten. Ik voelde het gisteren al, tijdens de eerste training. Ik ging er met een geweldig gevoel vandoor, de benen helemaal fris, maar na drie kwartier van extensieve duurtraining (zij het met enkele intensieve prikjes, die wel deugd deden!) voelde ik al een spiervermoeidheid / -kramp in de achterbenen. Morgen beter. En tegen zaterdag hopelijk terug de ouwe. De geplande wedstrijd zie ik nu echter meer als een fel doorgedreven intensieve training, de verwachtingen dus ook iets bijstellen maar...

Highway to - Hell

Fraai uitzicht, niet? We staan bovenaan de steile, lange, 91 treden tellende, en dus genadeloze, trap die de vijvers van het kasteel van Gaasbeek verbindt met de grote dreef die recht naar het kasteel leidt. Van beneden uit is het uitzicht veel minder fraai, en doet het je even extra diep ademhalen voor je er aan begint. Ik zal zelf eens een fotootje moeten nemen om dit te staven. Soon.
En gisteren stond hij op m'n programma; ik doopte hem om tot "Highway to Hell". Ik zou hem in totaal 3x3 keer op sprinten, met 5' looppauze tussen de drie reeksen. Negen keer bereikte ik dus de top, en dit telkens in 23"-24". In totaal dus 819 trappen naar boven gesprint... Doelstelling van deze training; snelkracht en anaëroob vermogen. Mission accomplished! 's Avonds voelde ik wel degelijk wat lichte spanning in mijn bovenste dijbeenspieren, en daar moest ik het voelen.
Vandaag alweer een uurtje gelopen (extensief met korte intensieve duurloopstukjes) om de werkweek mee af te sluiten. De kilometerteller van maandag tot en met vandaag staat al op 48km. Dit weekend probeer ik er nog een kleine 30 bij te doen. Ik kan haast niet wachten om er aan te beginnen... De microbe heeft me stevig te pakken nu!

Vijgen na Pasen

Tja, ik blijk dan toch niet zo'n fanatieke actieve blogger te zijn, terwijl ik wel dagelijks andere blogs afschuim op zoek naar nieuwtjes. Ik ga het toch nog eens proberen, zie. Al is het maar om de hardnekkigste fan(s?) van deze blog een plezier te doen. En er valt wel altijd iets te vertellen!
Zoals; wisten jullie al iets van mijn chocoladeverslaving? Man, man, het zijn echt hoogdagen voor mij deze tijd van 't jaar. Ik kan er niet afblijven. Met als gevolg een kilootje erbij, dat er dan dus weer genadeloos afgetraind moet worden. Laat het ons positief zien, want dat is dan weeral een extra motivatie om te trainen.
Met de conditie gaat het intussen steeds meer in stijgende lijn, meen ik. Twee weken geleden nog een intensieve trainingsweek achter de rug in het zuiden van Spanje (Malaga), daarna een weekje relatieve rust, en op paasmaandag (gisteren dus) wou ik er eens als een "haas" vandoor gaan in de Roosdaalse jogging. Met succes, vond ik zelf tenminste. Ik liep de wedstrijdafstand van 6,2 km (mét een stevige helling erbij) in een tijd van 22'45", dat is een gemiddelde van 16,3 km/u. Ik finishte hiermee als 7e. Vooral dat wedstrijdgemiddelde is iets wat ik vorig jaar zeker nog niet had aangekund. Content dus. En vol goede moed verder toeleven naar de 20 km van Brussel, waar ik onder de 1u20' wil kunnen eindigen.
Deze week wil ik nog wat kilometers afmalen. Deze week zijn er geen clubtrainingen en dus verkies een week met vooral volume en wat minder intensiteit. Mijn eerstvolgende wedstrijd die ik er uit pik is de Hyacinthenjogging in Halle (zat 28/04). Naar verluidt een zeer mooi en pittig parcours dwars door het Hallerbos, ideaal om de benen nog eens goed te testen!

Loon, nu ja, vooral plezier naar werken!

Crossen is fun! Dat is mijn voornaamste conclusie na de wedstrijd deze namiddag in Lennik. De afgelopen dagen had ik er een beetje naartoe geleefd, en dat na een paar weken van goede en leuke trainingen. En dan zo'n leuke, zij het relatief zware, cross kunnen lopen; dat maakt een sportman gelukkig!
En het had eigenlijk nog veel zwaarder kunnen zijn mochten de weergoden ons niet zo gunstig gezind zijn geweest. De omloop lag er relatief droog bij, op dat zompige stuk op het laagste punt van het parcours na. Het kostte heel wat kracht om er met grote schreden door te ploegen en vervolgens een goeie 300m tot het hoogste punt van het parcours te geraken. Aansluitend kregen we dan een paar lussen van boven naar onder en weer naar boven en onder... te verwerken, 5 keer in totaal. En dat 5 ronden lang, over een totale afstand van 7.500m.
Uiteindelijk eindigde ik als laatste van de 5 deelnemende ACP-seniors, net achter Joris en op verdere afstand van Bart, Joeri en Tom. Maar deze keer kon ik toch nog 2 lopers achter mij laten! Het ging absoluut een pak beter dan in Bertem. Alleen in de 4e ronde kreeg ik het even moeilijk, maar ik kon me nog aardig herstellen. De eerste 2, 3 ronden liep ik nog goed mee met Bart en Joris, maar de lange passen van Bart tijdens het dalen deden me telkens pijn! Ik weet al langer dat ik hier wat meer op moet proberen te trainen, met behulp van wat technische oefeningen en kracht- en souplessetraining lukt het me ooit nog wel eens om voordeel te halen uit mijn eigen lange benen?! Diezelfde benen hielden zeer goed stand, het was vooral de ademhaling (verkramping ter hoogte van het middenrif) die tijdens de laatste ronde de meest limiterende factor was.
Ik finishte in 30'47", net iets minder dan 15 km/u. Zeer tevreden, en voldaan keerde ik terug huiswaarts! De vele aanmoedigingen die ik vandaag langs het parcours kreeg hebben er mee voor gezorgd dat dit een hele fijne crosszondag is geworden. Dank jullie wel, allemaal! En tot... volgend jaar? Ik denk dat ik nu stilaan aan de voorbereidingen ga beginnen in aanloop naar de 20km van Brussel. Een persoonlijk record van 1u21' moet eraan. Onder de 1u20' duiken is de volgende grote uitdaging. Supporters op post?

Laat die modder maar komen?!

Prachtige dag was het vandaag. Ik heb me heel erg moeten inhouden om deze middag al niet eens de benen in beweging te brengen, genietend van een heus voorjaarszonnetje. En toch heb ik het kunnen laten. Zo meteen vertrek ik naar de training op de club. Twee keer trainen op 1 dag, dat zou wat teveel van het goeie geweest zijn.

De laatste intervaltraining voor de wedstrijd van zondag. Ben benieuwd wat Willy (Vanhuylenbroeck), onze trainer, vandaag voor ons in petto heeft. Het zal beslist niet al te zwaar zijn, met de inspanningen die zondag geleverd moeten worden mag er vandaag immers niet overdreven diep in de reserves getast worden.

Dinsdag deed ik al eens 3x1000m (4'00"-3'27"-3'35"), en dat op een golvend parcours. Dat virusje is alweer vergeten!

Hopelijk blijft het de komende dagen nog droog. Dan kan ik het drassige parcours in Lennik afleggen tot mijn enkels in de modder, in plaats van tot mijn knieën ?!

From Noro to Heroe?

Dit is 'm, de gemenerik! Begin deze week werden Sophie en ikzelf geveld door het norovirus, die ons met een aggressieve buikgriep ziek in bed hield. Een hele dag samen in bed, al viel er niet veel romantiek te beleven ! Af en toe vochten we zelfs een voor wie het eerst over de pot mocht hangen?!

Gevolg; na de fijne lange duurloop van zondag 4 februari (16 km) volgde er een trainingsstop van 3 dagen. Het was pas op donderdag dat ik nog eens de loopschoenen aantrok. En meteen om een intervaltraining te doen op de club. Wijselijk heb ik niet de hele training afgewerkt zoals de anderen; eerst een extra opwarming gedaan en dan 7 van de 10x300m meegedaan. Het virus leek uit m'n lichaam verdwenen.

Gisteren en vandaag ook goed kunnen trainen, al was het vandaag wel in de regen. Zaterdag een dik uurtje met daarvan 15' tegen wedstrijdtempo, en daarnet een lange duurloop van 90' (18km).

Nu volgt een weekje tapering off. Want zondag wil ik presteren op de cross in Lennik. Kan ik dan eindelijk eens goed diep gaan? Dan roep ik mezelf uit tot held van de dag.

Het liep "lekker"

Dinsdagavond trok ik voor het eerst terug m'n loopschoenen aan, nadat ik zondagnamiddag mijn spikes had uitgetrokken. Sophie ging volleyballen en ik kon er dan van profiteren om achter de sporthal van Lennik wat rondjes af te leggen op de "finse piste" (of wat er moet voor doorgaan) die daar aangelegd is. Eerst 40' rondjes gemaakt (af en toe toch van richting veranderd om niet tuureluut te worden) en dan nog 25' op de geasfalteerde wegen huiswaarts.
In het begin trokken de benen nog wat tegen, maar al bij al liep het lekker.

Misschien lag het ook aan het eerder verorberde avondmaal. Ik heb eens zelf gekookt! En iets nieuw geprobeerd. Dan kies ik steevast voor iets exotisch, en dan nog liefst Thais.
Het smaakte voortreffelijk (Sophie kan dit bevestigen), en ik wil jullie het receptje graag meegeven. Supersimpel en snel klaar. En lekker, dus.

Roerbakkip met chilipeppers en basilicum.
Benodigdheden (voor 4 personen, wij hebben er met twee van gegeten en het restje was daags nadien mijn middagsnackje); 400g kipfilet, 3 el zonnebloempitolie, 2 lente-uitjes, 1 chilipeper, 4 tl donkere sojasaus, 2 el vissaus, een aantal basilicumblaadjes
Bereiding
Snij de kipfilet in dobbelsteentjes (van ca. 2cm) en smijt ze in de wok, waarin je de olie hebt laten verhitten. Laat ze op een hoog vuur roerbakken tot ze wit worden, krijd met zout en peper. Voeg dan de in fijne schijfjes gesneden lente-uitjes en chilipeper (zonder zaadjes!) aan toe en laat 1 min roerbakken. Vervolgens voeg je de sojasaus, vissaus en basilicumblaadjes (fijngehakt) toe en erdoor roeren.
Dit alles serveren met basmatirijst. Smullen!

Eén ingrediënt heb ik er in vergelijking met het originele gerecht van tussen gelaten; palmsuiker. Wie kan me vertellen wat dat precies is en waar ik dat dan kan vinden. In den Delhaize in Gooik hadden ze er nog niet van gehoord...

Een nieuwe crosser is geboren

Ziehier het bewijsmateriaal! Afgelopen zondag genomen in Bertem, waar de toeschouwers/supporters wel heel dun gezaaid waren.

Net geen top tien!

Eergisteren was het eindelijk zover. Terwijl onze Belgische elite cyclocrossers om de beurt tegen de westvlaamse grond smakten, stond deze crosser stevig met z'n benen in de Bertemse modder!
En ja, je leest het goed. Bij mijn debuut als crosser haalde ik net niet de top tien! Ik eindigde elfde... op elf deelnemers ;-)

Ach, ik was toch heel erg tevreden. Ik legde de 8.545m af in 36'22", dat is 4'15"/km, of 14,1 km/u. Gezien het parcours, met een ferme helling en al die haarspeldbochten, is dat toch nog een mooi tempo, niet?! 't Was wel jammer dat er zo weinig deelnemers aan de start stonden, want op die manier was het wel eenzaam lopen. Ik had jullie graag de volledige uitslag meegegeven en een foto van mezelf 'in action', maar die zijn voorlopig nog niet online beschikbaar. Volgt ongetwijfeld later deze week nog.

Iemand van de club had achteraf een interessante opmerking voor me; "Jij leek wel gewoon te joggen, ben je eigenlijk wel diep gegaan?". Ik moet hem vermoedelijk gelijk geven. Als ik mijn hartslagcurve bekijk, dan heb ik maar 5 minuten echt anaeroob gelopen. Maar dat is nu juist het probleem. Ik heb het gevoel dat als ik iets te lang in die verzuring ga, het snel helemaal met me afgelopen is. Daarmee bedoel ik niet dat ze me zullen moeten reanimeren, maar dat m'n benen dan volledig "opgeblazen" geraken en dat het onmogelijk wordt om nog een deftig tempo te onderhouden. Mijn lichaam heeft nog heel wat intervaltrainingen (en wedstrijden) nodig voordat ik hier minder last zal van hebben. De dieseltank moet nog omgebouwd worden tot een benzinetank.

Het provinciaal kampioenschap van volgende week laat ik aan me voorbijgaan. De eerstvolgende cross die op m'n agenda staat, is die in thuishaven Lennik, op 18 februari. En dan wil ik de toerenteller wel eens wat langer in het rood laten gaan. Laatste eindigen in eigen dorp? Neen, dat kan niet!

Cruise Control

Damn, het jaar is al bijna 9 dagen oud! Tempus fugit...
En ik sta nog droog wat post op deze blog betreft. Goede voornemens, wie heeft dat in godsnaam ooit uitgevonden?!

Na de crashweek net voor nieuwjaar (met als afsluiter een uurtje extensief met een paar gemene sprintjes tussenin) drong een relatieve rustweek zich op. 't Was nodig! Nog nooit eerder liep ik in de winter, en nu stond de teller die laatste week zelfs op 53 km. Een weekje herstellen was dus geen luxe, al was het maar om te bekomen van het feestgedruis. Al ben ik niet dit jaar niet uit de bocht gegaan wat alcoholverbruik betreft (alsof dat in het verleden al gebeurd zou zijn...). De champagne ging goed binnen, maar voor de rest bleef het beperkt tot een glaasje wijn, een pintje (of twee?), en tussendoor vooral water en cola. Ik heb de overtollige calorieën er onmiddellijk en meedogenloos afgedanst! De weegschaal haalt trouwens vandaag de 78kg niet meer. Nog even en ik sta terug helemaal scherp.

Afgelopen zondag opnieuw een leuke loopervaring gehad. Een herkenbare. Mijn lange duurloop (75') in het park van Gaasbeek begon zoals gewoonlijk; even op gang trekken en dan rustig tempo trachten te houden. Maar na een dik half uur veranderde er iets. Ik hoefde helemaal geen moeite meer te doen om dat tempo te houden en alles leek vanzelf te gaan. Mijn dieselmotor bleef lekker draaien, ingeschakeld op cruise control. De 45' die volgden was puur genieten. Plots beschik je over de mogelijkheid om alles rond je heen op te nemen, helder na te denken, zalig weg te dromen... Daarvoor doen we het.

En om grenzen te verleggen, natuurlijk! Hierzie, een fotootje van mijn gloednieuwe spikes. Bedankt voor het deskundig advies, Eugène! Nu blinken ze nog, maar vanaf eind januari ga ik er het veld mee in. Eerste afspraak in Bertem. Daarna volgen nog Lennik en misschien Machelen. Cross erop los, zo luidt mijn nieuwe motto.

't Stokske

Hmm, na grondig onderzoekswerk, doorgedreven selectie en het passeren van een strenge censuurcommissie werden volgende items weerhouden voor publicatie. Dus, in de categorie "5 dingen die u nog niet wist over mij", hier volgen ze;

1. Ooit droomde ik van een carrière in de showbizz. Als tiener was ik zanger bij "Achille", een schoolband. Veel potten hebben we niet gebroken, maar "we had a hell of a good time"!
2. In diezelfde tienerjaren ontpopte ik me ook tot ontsnappingskoning. Een paar keer sloop ik op zaterdagnacht de slaapkamer uit (waar ik samen met mijn broer sliep), via het raam, op het dak van de veranda naar beneden schuivend en met een gemikte sprong het terras op. Alles werd goed op voorhand gepland; mijn fiets had ik dan ook in de loop van de dag in de struiken verstopt, om er dan mee naar een fuif in de buurt te fietsen. Dat allemaal voor een meisje. Een meisje dat ik nu mijn vrouw mag noemen! Een paar uur later kroop ik via de omgekeerde weg heel stilletjes terug in bed. By the way, mijn ouders hebben nooit iets geweten. Mijn broer is ooit eens wakker geworden. Hij kon gelukkig goed zwijgen.
3. Ik mag zeggen dat ik lijfelijk contact gehad heb met grote muzieksterren zoals Kelis en Michael Franti. 't Is te zeggen, we shook hands, tijdens een optreden.
4. Mijn zus, Mieke, is een topatlete. Ze neemt in 2007 deel aan het WK zwemmen voor atleten met een verstandelijke handicap. Het WK vindt dit jaar plaats in België! Wachtebeke is the place to be. Mieke zal er staan!
5. Sinds een paar weken draag ik de titel Slimste Zomeraar. Die heb ik verdiend tijdens een quiz in m'n stamkroeg, 't Zomercafé. Fijne avond was dat. De ultieme schiftingsvraag waarmee ik uiteindelijk de finale won luidde; "Hoeveel sigaretten zitten er nog in mijn pakske Lucky Strike?" (aldus de quizmaster). Ik had hem zien tellen en had meegeteld: 17!

Hopelijk heb ik jullie kunnen verrassen!

20 days later

Oh yes, time flies...

Gelukkig is er Geert nog, om me definitief verplicht te voelen nog eens achter mijn schermpje te gaan zitten. Dank u, Geert!

Niet dat ik niets meer te vertellen heb, integendeel. Met het lopen gaat intussen weer helemaal de goede richting uit. En elke keer schiet er wel eens een blog-idee door mijn hoofd tijdens het trainen. Met titel en al! De beste titel wil ik jullie niet onthouden; "Gorilla in de mist". Verder dan de titel wil ik echter niet gaan, de (weers)omstandigheden zijn er niet meer naar. Wie weet wordt de inhoud onder die titel later nog opnieuw actueel...

Voor het eerst zal ik tussen Kerst en Nieuw maar liefst 4 (of 5) trainingen kunnen afwerken. Ik maak al plannen voor die langverwachte eerste veldloop. Wordt beslist een geweldige ervaring. Mogelijk eind januari draag ik dan voor het eerst spikes, en ploeter ik door de modder.

Laat ik maar meteen ook goede voornemens maken vóór het nieuwjaar is. Elke week (minumum) 1 post op m'n blog. En voor het jaar helemaal op z'n einde loopt wil ik nog dat blogstokje dat ik van Geert kreeg aangereikt in dank aannemen. Om daarna weer door te geven, zeker?!

Come and see!

De wind in de zeilen

Eergisteren liet ik me 's avonds futloos in de zetel neerploffen. Niet echt moe, maar ook niet superfit. Sophie (mijn echtgenote) was al vertrokken naar de volleybaltraining, en ik had de zetel helemaal voor mezelf. Ik miste iets, en wist niet goed wat.

't Was niet de afstandsbediening. Mijn benen begonnen wat te jeuken... Hmm, zou ik nog effe gaan lopen? 't Was wel geen weer geweest die dag. Regen en wind, rotweer. De regendruppels vielen nu niet langer meer uit de hemel naar beneden. De wind was nog niet helemaal gaan liggen. Zeg, ik ben toch geen mietje, zeker!? Op een kleine 3 minuten stond ik helemaal vertrekkensklaar. 20u45.

21u33, en terug thuis. 7,5 km in de benen en ik leek wel herboren!
En wat meer is, mijn knie lijkt er ook terug zin in te hebben. De opgelopen overbelasting verdwijnt stilletjes aan, het knaagdier dat er al een tijdje in verblijft staat op het punt te verhuizen?! Een bevrijd gevoel... hopelijk kan ik nu echt beginnen opbouwen naar begin volgend jaar, en een paar crossen op mijn agenda zetten.

Straks ga ik terug een eindje lopen, eerst nog wat studeren. Volgende week wacht immers het examen van Trainer A (algemeen gedeelte) van de Vlaamse Trainersschool (Bloso).
Zo meteen verdiep ik me in onderwerpen zoals kracht en snelheid, lenigheid, voeding, ... Allemaal geweldig interessant, ongetwijfeld volgt er nog wel eens een bloemlezing op deze blog.

Buiten waait het nu nog harder dan dinsdag. Dus, het lopen gaat straks nog beter gaan!

Crossen in 2006? Kruis er over!

Blessureleed. Het is me wat. Nu sta ik (als kinesitherapeut) eens aan de andere kant van de behandeltafel. Omgaan met de pijn valt (gelukkig) nog heel goed mee, 't is tenslotte niet zo ernstig. Omgaan met het ongeduld is heel andere koek!
Gisteren ging ik opnieuw naar de atletiekclub. Niet om samen met de anderen een intervaltraining af te werken, maar gewoon, een beetje rondjes malen op de piste. Terug wat opbouwen en vooral, afwachten hoe die linkerknie erop reageert. De andere leden toonden zich bekommerd om mijn gesukkel. Een nieuw lid die zich meteen blesseert, dat wekt medelijden. Bedankt, maar toch liever niet, hoor!

"Ge moet dat eruit lopen, jong. Niet afgeven, blijven lopen", zo hoor ik sommigen zeggen. Niet verstandig, is mijn eerste professionele reactie. Maar ze bedoelen het goed, en ergens hebben ze een beetje gelijk. Wanneer je bij een kleine blessure, na voldoende initiële rust, langzaam het lopen terug kan opnemen ga je op een heel specifieke manier het gekwetste weefsel opnieuw belastbaar maken. Pijn is hierbij de belangrijkste parameter, onmiddellijk tijdens en na de inspanning. Wanneer ze afwezig blijft, dan ben je niet te ver gegaan en ben je meer dan waarschijnlijk weer wat sterker geworden. Gisteren leek dat zo te zijn.
Vandaag leek het anders. Eigenlijk was het goed nieuws én slecht nieuws. Mijn patellapees zag het helemaal zitten, maar ter hoogte van de gewrichtsspleet van diezelfde linkerknie klonk het anders. Na wat opwarmen en stretchen toch bijna helemaal pijnvrij kunnen verderlopen, op onverharde wegen door sompige velden. 4o minuten, gezapig tempo, lekker winterzonnetje, meer moet dat niet zijn!

Hmm, ik voel het nu toch nog een klein beetje terwijl ik dit neertik. Het knaagt in mijn knie. De laatste keer dat ik het controleerde huisde er toch geen hamster of een eekhoorn. En trouwens, zelfs al zat er eentje, moet die dan geen winterslaap houden? Mogelijk in de war door het zachte weer. Ach, mijn knie doet gewoon pijn door de opwarming van de aarde?!
Ik berg mijn crossdromen voor 2006 wel definitief op. 2007 wordt daarentegen gestart met zeer goede voornemens. Hopelijk slaapt die eekhoorn tegen dan...

Donderslag bij heldere hemel

Het bleef hier een hele tijd stil op mijn blog. Ik zoek geen excuses, ook al zou ik er een paar kunnen bedenken.
Waarover had ik zoal iets kunnen schrijven? Er is heel wat gebeurd intussen; de Canvas Marathon-lopers behaalden hun moment van glorie (proficiat aan die vier moedigen, ook aan de twee afvallers, en het hele team!), de wachttijd van ons adoptiedossier vierde zijn 8e "vermaanddag", ik werd niet geselecteerd voor het Runner's World DreamTeam en ... ik lag in de lappenmand met mijn patellapees.
Tja, ik moet blijkbaar nog wat aanpassen aan de harde intervaltrainingen die ik sinds kort bij AC Pajottenland doe. Ik voelde me nochtans heel goed, na een paar weken trainingsopbouw. Voor de eerste keer wil ik in de winter blijven doortrainen, een paar veldlopen meepikken. Het is nieuw voor me, en daarom vraagt mijn lichaam mogelijk om wat aanpassing.
De pijn was heel duidelijk en heel gelokaliseerd. Net onder de knieschijf, iets meer aan de binnenkant. Twee weken rust heb ik moeten nemen; jezelf professioneel advies geven, weird. En ik hoorde mezelf tegenstrubbelen, zou ik toch niet al eens proberen?
Neen. Ik heb het twee weken volgehouden en gisteren een eerste keer terug gelopen. So far, so good. Geen pijn gevoeld en geen reactie vandaag. Opnieuw volume opbouwen, binnen twee weken terug een intensieve prikkel. Want de Cross Cup in Brussel staat rood aangestipt in mijn agenda. Hopelijk haal ik het...

Go, Geert, Go!

Morgen is het zover voor de Canvas Marathon-lopers, na een klein jaar voorbereiden staan ze aan de start van de New York Marathon, één van de meest tot de verbeelding sprekende marathons ter wereld. Van 0 tot 42 km, met een professionele begeleiding, wat een uitdaging. Wie zal het halen, wie beleeft zijn moment van glorie? Het is ze allemaal gegund, ze hebben er allemaal veel voor opgeofferd.
Voor Geert zal ik extra duimen. Zijn laatste training op Vlaamse bodem afgelopen woensdag verliep al bij al naar wens, en heeft het me toch helemaal duidelijk gemaakt. Geert die loopt door tot hij in Central Park die finish heeft gehaald, no matter what happens! Wat een doorzettingsvermogen heeft die man.
En het werkt aanstekelijk. Ik heb me gisteren ingeschreven voor het DreamTeam van Runners World. Wie weet sta ik op 15 april aan de start van de marathon van Rotterdam?

Twintig

Morgen kan je deze romp wel eens tegen het lijf lopen. Want dan legt het samen met het bijhorende hoofd, benen en armen een parcours van 20km af door het prachtige Pajottenland. Ik neem deel aan een recreatief loopevenement, georganiseerd door AC Pajottenland. Het vindt plaats op de laatste dag van de eerste Vlaamse Loopweek, een organisatie van de Vlaamse Atletiekliga. Na de voorbije relatieve rustdagen (1 training dinsdag, en 1 op donderdag, samen een dikke 20km), en ondanks een lichte verkoudheid, voel ik me helemaal fris. Klaar voor de eerste 20km sinds die van Brussel eind mei. Maar een wedstrijd is het zeker niet, dus verwacht ik er zeker zo'n 1u45' over te doen. 't Zal afhangen van het tempo van de atleten die ik zal proberen volgen, en ik weet zeker dat er daar een paar goeie rondlopen! Misschien moet ik dan toch nog mijn tenen uitkuisen morgen?!

... moet je B zeggen

Je hebt gelijk, Cremke. Daarom ga ik graag in op je vraag over de wet van de supercompensatie, misschien wel het belangrijkste principe in de trainingsleer.
Als je gaat hardlopen (of bij om het even welke andere fysieke inspanning) gaat ons lichaam heel wat energie verbruiken en dat veroorzaakt vanzelfsprekend een zekere vermoeidheid. We hebben dan een zekere tijdspanne nodig om hiervan te herstellen (door te rusten en onze energiereserves weer aan te vullen), en onze fysieke conditie terug te brengen tot het niveau van vóór de trainingsprikkel. Maar de menselijke fysiologie doet meer dan dat; het zal ons lichaam voorbereiden op een nieuwe oefenprikkel door het initiële prestatieniveau te overstijgen. Dit noemen we het fenomeen van de supercompensatie. Deze blijft slechts tijdelijk bestaan, want uiteindelijk zakt ons prestatievermogen terug naar het oorspronkelijke niveau.
Volgende grafiek maakt het nog duidelijker:



Wat kunnen we hier nu mee aanvangen? Wel, als je tijdens de fase van de supercompensatie een nieuwe trainingsprikkel zal geven, dan zal je conditie progressief toenemen.
Deze grafiek kan ons ook het fenomeen van de overtraining verklaren. Wanneer ons lichaam aan een nieuwe belasting onderwerpen, nog voor de fase van het herstel voltooid is, dan gaat dit aanleiding geven tot prestatiedaling, en uiteindelijk tot overtraining (en blessures!).
In een nieuw grafiekje: a) prestatieverbetering b) prestatiedaling

Vandaar dat er in een goed trainingsschema een perfecte wisselwerking moet zijn tussen inspanning en rust. Het vraagt heel wat ervaring, en mag gerust een kunst genoemd worden, om iemand op het juiste moment een nieuwe prikkel te geven, en dan nog van de juiste intensiteit.

Hehe, heel theoretisch allemaal, maar wel elementair. Ik wil er graag nog een voorbeeld van supercompensatie aan toevoegen. In een goed trainingsschema herken je een zekere periodeplanning, vaak is dit volgens een 3:1 cyclus. Na 3 opbouwweken (in volume (aantal km/week) en intensiteit), wordt er vervolgens een week relatieve rust ingebouwd. Deze relatieve rust laat ons toe om voldoende te herstellen van de eerder geleverde inspanningen, en zo komen we tot een "supercompensatie" en dus een prestatietoename. Dan kunnen we er opnieuw een cyclus van 4 weken aan vast plakken, waarin het volume en de intensiteit weer iets hoger komen te liggen, met minder risico op overbelasting.

Om volledig te zijn, alle basisprincipes van het trainingsproces op een rijtje;

• principe van de supercompensatie
• overload principe en principe van verminderde meeropbrengst
• principe van de specificiteit
• principe van de omkeerbaarheid
• principe van de individuele verschillen

Misschien dat we het daar later nog wel eens over hebben, ok Cremke?

Het hoofd en de benen

Het is altijd fijn als je reacties krijgt op je eigen blog. Maar wie had gedacht dat een van de eerste er eentje ging zijn over het fotootje in mijn profiel!
En ergens heeft Ilse ook wel gelijk, er zit inderdaad nog vanalles verstopt onder die muts. Ik geef niet graag alles meteen prijs, zie je.
En per slot van rekening, het gaat hier in deze blog niet zozeer over het hoofd, maar over de benen. Die wil ik jullie wel al "showen"... Wie weet wat er nog allemaal volgt?!

Doe de soleus

Nu ik op de site van een BBV (binnenkort bekende vlaming) plots de eervolle titel van "grote translatiemanitou" verworven heb, ziet mijn leven er voortaan helemaal anders uit ;-)
Als fanatiek loper en toevallig ook kinesitherapeut kan ik af en toe ook wel eens leuke tips uitdelen. Deze eerste is meteen een hele goeie;

Iedereen kent wel de volgende stretchoefening voor de kuiten:

Je brengt op deze manier de lange kuitspieren (musculus gastrocnemius) op rek. En als er lange zijn, zijn er dus ook korte. Die korte kuitspieren noemen we de (musculus) soleus. Deze worden vaak vergeten, en zijn dan ook bij vele recreatieve lopers te kort, wat aanleiding kan geven tot overbelastingsletsels. Ze spelen immers een belangrijke rol bij het afrollen van de voet in ons looppatroon.
De lange en korte kuitspieren hebben een afzonderlijke oorsprong, maar een gezamelijke aanhechting; de achillespees.

In mijn zoektocht naar een afbeelding naar de soleus-stretch op het net, heb ik er zelfs een gevonden die ik nog nooit eerder gezien had (afbeelding links). Kijk, zelfs een grote translatiemanitou leert nog elke dag bij, gelukkig maar. Toch verkies ik nog altijd mijn eigen vertrouwde soleus-stretch (afbeelding rechts). Die is niet alleen eenvoudiger en praktischer, ze ziet er ook beter uit. De oefening, he!!!

Ter verduidelijking; op de foto wordt de linker soleus gestretchd. Ga in schredestand staan en breng je gewicht op het linkerbeen. Kniel nu zachtjes door je linkerknie, terwijl je je hiel vlak op de grond houdt. Al snel voel je een rek iets boven je achillespees. Hallo soleus! Hou dit een 10-tal seconden aan en herhaal zo'n 4-5 keer voor elk been.